هلندی سرگردان

Algebra

silisia1983 — Wed, 22 Apr 2009 20:25:18 GMT

- من همیشه با خوراکی ها برخورد دوگانه داشتم.گاهی که خوشحالم از خودم بس که موجود دل خواسته ایی هستم خوراکی یعنی جایزه و تشویق!گاهی هم که عصبانی و نا امیدم از خودم می شود اسباب تنبیه و انتقام گیری!تفکر کلاسیک می گوید که بلاخره آدم یا از خودش راضی است یا ناراضی !این فرض یعنی من همیشه در حال خوردنم!اما خوشبختانه من پیرو منطق فازی هستم!و بدبختانه این گزاره در نتیجه ی فرض قبلی تاثیری ندارد!

- اگر مجبور به کشیدن نمودار شوم از وقایع اتفاقیه زندگی ام(چرا مجبور شوم؟کار مورد علاقه ام است)این روزها من در حوالی یک اکسترمم مطلق به سر می برم(به قول پدرسیمپسون ها،تا حالا )نکته ی امیدوار کننده این جاست که مشتق نمودار بزرگ تر صفر شده!یعنی من اینور اکسترمم هستم(الان معلوم شد که اکسترممه ،مینیمم بوده).خب البته کسی به جز خود آدم از مشتق نمودارش خبر ندارد!به خاطر همین من مثل زمانی به نظر می آیم که مشتقم منفی بود.

- یک درخت تنها هست توی راه تهران شمال که همیشه می پرسم از خودم که آیا ما فصل مشترکی با هم داریم یا نه؟اگر فصل مشترکی هست، باید زمستان باشد!

-حق با گوته بود!کیفیتش مهم نیست.

پی نوشت:خودم را از فیلتر درآوردم!بس که دوست دارم حال خودم را بگیرم!

زنده باد فیلتر

silisia1983 — Sun, 12 Apr 2009 21:00:18 GMT

خیلی وسوسه انگیز شده وبلاگ نویسی از وقتی اینجا واقعا فیلتر شده!

پی نوشت:وقتی ذهن آدم الکن می شود دیگر هیچ کاریش نمی شود کرد!کم کم دارم می فهمم چرا و کی فحش ها اختراع شدند!

نظریه ی ریسمان

silisia1983 — Fri, 10 Apr 2009 12:52:28 GMT

زندگی این طور پیش می رود گاهی!گاهی که نمی دانی پیش می رود یا پس می آید...

فکر کن روزی تمام آرزویت این بوده تا توی بلند گویی داد بزنی حرف های مهمت را!حالا که تو دستت بلندگو هست می بینی فقط عمو سبزی فروش یادت مانده!یا اصلا فقط همین را بلدی!بس که دنبال بلندگو بوده ای یادت رفته چیزی یاد بگیری!

آدم دو راه بیشتر ندارد وقتی دارد روی طناب باریکی راه می رود!یا ارتفاع را فراموش کند و راهش را ادامه بدهد یا اینکه از همان جا شیرجه بزند روی طناب بعدی!

Right Now

silisia1983 — Sun, 22 Mar 2009 17:39:04 GMT

من دلم مرغ تودلی و تیرنگ تیکی با زیتون پروده و ترشی بادمجون می خواد....

تخم مرغ رنگی ها

silisia1983 — Fri, 20 Mar 2009 08:44:19 GMT

برای من که همیشه از تناوب گریخته ام سال جدید فقط کاریکاتور احمقانه ی آرزوهای یک آدم تنبل است که دنبال نقطه ی شروع می گردد.شاید برای همین دوستش دارم زیاد.حتی حالا که آخرین رشته های بی رمقی که مرا به کودکی دوست داشتنی ام پیوند می داد گسسته است.

زخمی شده ام!این همان زخمیست که می گویند قوی ترت می کند چون تو را نکشته!یک وقت هایی یک اتفاق ساده آوار می شود روی زندگی ات!بعد گیج می شوی و می نشینی منگ به ویرانه ها نگاه می کنی!شاید یک تشکرآخر سال بدهکارم به چند دوست مجازی که کنارم پرسه زدند و سیلی هایشان مرا دوباره برگرداند به هوشیاری...گونه ام هنوز می سوزد ولی از جهالت بیزارم!مرسی!

住口

silisia1983 — Mon, 16 Mar 2009 17:32:18 GMT

فردا با بچه ها می ریم باغ شیرگاه!امین هم گیتارشو میاره حتما و من نمی زارم کسی آهنگ های غمگین بخوونه!پیام هم کباب سیب درست می کنه!بهاره هم باید یار شلمم باشه وگرنه بازی نمی کنم!سلاله هم کلی دلقک بازی در می آورد!کلی هم مواد محترقه همرامون هست!وای خوش می گذره چقد!ها ها...باعث شرمساریه!

آسانسورچی شرکت نفت

silisia1983 — Sat, 14 Mar 2009 17:50:18 GMT

حتما یه راهی هست!بذار این پازل رو خودم حل کنم!شاید رهایی من دراین باشد!

باغ پر از پامچال و بنفشه و لاله ی کوهی بود و من داشتم با تلفن حرف می زدم و از کنده ی درختی بالا می رفتم!...رنگ ها شادی می آورند!باغ پر از پامچال و بنفشه و لاله ی کوهیست و کاسنی های زرد!

من که دوباره شروع کرده ام به خوردن قرص آهن!مامانی گیر نده که چرا رنگ پریده ام ...

گل مینای جوان...

silisia1983 — Thu, 12 Mar 2009 23:53:18 GMT

تا شده ام .مثل صفحه ایی که تا به آن می رسی حوصله ات تمام می شود ،کتاب را می بندی و لامپ را خاموش می کنی تا شده ام!نوشتن از این زخم چه فایده ایی دارد جز اینکه عمیق ترش میکند !

این مرا می رنجاند که من هم آدمی بودم(هستم هنوز) که همه چیز را در ترازوی پوسیده ی قرارداد های اجتماعی و اخلاقی می گذاشتم (می گذارم)...منِ مبتذل...چه اهمیتی دارد وقتی طور دیگری فکر می کنی اما مثل بقیه عمل می کنی.حتما من آدم ترسویی ام!حتما چون هیچ وقت تنها نبوده ام از تنها ماندن و طرد شدن وحشت دارم!برای همین است که همیشه در میانه ی راه می خواهم که برگردم!

آدمی مثل من هیچ وقت بدبخت نمی شه حتی حالا که یک تئوریسین بازنده ام به نظر خودم!هیچ وقت تو موقعیتی قرار نمی گیرم که قابل ترحم به نظر برسه!کلک هم بلدم بزنم اما آدم ساده ایی هستم،ساده تو رفتار.بهش می گن ساده لوح!من درس نمی گیرم از چیزی،چون ازسادگی هام نا امید نمی شم!پشیمانی ها تنها منو غمگین می کنن.من حتی سلامت اجتماعی و اخلاقی هم ندارم!نمی تونم داشته باشم!فضای ذهنم خیلی مسمومه!چی می شه گفت درباره ی یه آدم خوشبخت غمگین غیرقابل ترحم؟!

چه بود اسم آن رودخانه ی برزخی که نوشیدن آبش ،سبب فراموشی گذشته می شد؟!

عنوان ندارم...ادوارد ژنر لعنتی

silisia1983 — Sun, 08 Mar 2009 22:31:18 GMT

یک پیرمرد خرمالو فروش بود که خرمالوهایش را ریخته بود توی یک گاری چوبی برای فروش،بدون قیمت و بدون ترازو!نمی خواست کم فروشی کند.من که ندیده ام برایم تعریف کرده اند..

نمی توانم با خودم حرف بزنم!چون گرفتار سانسور ذهنی شده ام!شده ام یک گوشت کوب عظیم که مدام فرود میآید روی ذهنم!دلم فقط آن حاشیه امن شالیزار را می خواهد برای خیره شدن به کوه ها و فکر نکردن!دلم می خواهد بنشینم آن جا و یک چوب بلند بگیرم توی دستم و جلوی راه سوسک ها و مورچه ها و ملخ ها را بگیرم!بعد بروم کنار رودخانه و رکورد جهش سنگم را بشکنم!بعد غروب شود و من از تنهایی و صدای رودخانه وسایه های سرگردان بترسم و بدوم به سمت خانه...توی راه هم همه ی مرغ واردک های همسایه را که ولو هستند توی کوچه بترسانم!ولی می دانم که هیچ چیز مثل قبل نیست!می روم شیرگاه و می نشینم روی آن تپه ی کوچک شالیزار و فکر می کنم کاش الان سیگار داشتم با خودم و بعد فکرم می رود به سمت آدم ها و با خشم چمن های نارس خیس و بهاره را می کنم ودندان هایم رافشار می دهم روی هم!بعد از همان جا می روم به رودخانه و دوتا پسر نوجوان را می بینم کنار آب و برمی گردم خانه!هیچ مرغ و اردکی را هم در راه نمی بینم!به جایش یک آشنای خیلی قدیمی می بینم که مرموزانه به من لبخند می زند!

یکی از سئوال های محبوب دوران کودکی ام این بود که آخر دنیا کجاست!آدم بزرگ ها هم احمق بودند که می گفتند دنیا آخر ندارد!دنیا آخر داشت ومن روزی می رفتم و می رفتم تا آخر دنیا!

الان به آخر دنیا رسیده ام...منتظر دستی هستم که آخرش را به اولش بچسباند! بزند سر و ته دنیا را یکی کند!

پی نوشت:چقدر هوا خوبه...

خیلی بعد از پی نوشت:روزی که شروع کردم به نوشتن نمی دانستم قرار است مسیر وبلاگ نویسی ام این باشد.اینی که الان دوستش ندارم!این شخصی نویسی های بی هدف که جایش اینجا نیست!توی همان دفترچه یادداشت های شبانه است.ولی این مسیری است که آمده ام!من که در بیرون از این فضا از درک شدن و درک نشدن به یک اندازه بیزارم!آدم خودشیفته ایی هستم که در مرکز ثقل دنیا قرار دارم!شاید دارم خودم را تنبیه می کنم با حرف زدن از خودم!شاید هم از آن دو سه تا خواننده ی اینجا چشم پوشی می کنم و اینجا فرقی با همان دفترچه های ته صندوقچه ندارد!اینجا را دوست ندارم!بوی تزویر می دهد!ولی من هم آن بیرون آدم دیگری هستم!ولی دیگر این نوشته های بی زمان را دوست ندارم!یادم رفته من هم سبزه بگذارم امسال!می دانم آخرین کودک هم دارد در من می میرد !احتمالا بعدش یک آدم بزرگ کامل خواهم شد!شاید یک پیرمرد خردسال!از آن هایی که در رویای بچگی ام بود!یک پیرمرد با ریش سفید بلند مثل پیرمرد دانای کارتون توشه شان(اسمش این بود؟!)بدبختانه فکر می کنم نمی توانم از ابتذال این روزها فرار کنم!

همیشه واکسینه شدن ایمنی نمی آورد،گاهی تنت انقدر ضعیف است در برابر آن ویروس های تضعیف شده که تب می کنی و می میری!

NumberS

silisia1983 — Mon, 02 Mar 2009 21:59:18 GMT

1.من نسبت به از دست دادن و گم شدن چیزها وسواس دارم!اگر یک صبح مدادم گم شود تمام روزم به فاک می رود!

2.سال ها پیش یک آرشیو از آهنگ ها و فیلم ها و عکس هایی که برایم خیلی با ارزش بودند در پی سی ام داشتم به علاوه کلی برنامه که برای یک مسابقه نوشته بودم و از این چیز ها مثل گنج نگهبانی می کردم!یک روز که رفتم ویندوز را عوض کنم تصمیم گرفتم قبلش اسکن دیسک کنم!بدون آنکه از چیزهای با ارزشم بک آپ بگیرم!

وقتی فهمیدم همه ی اطلاعات دوست داشتنی ام را از دست دادم حتی نتوانستم خودم را سرزنش کنم!انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده...

3.اتفاق ها به من هیچ چیز تازه ایی نمی دهند!من در مقابل تجربه مقاوم هستم!چیزی که مرا رنج می دهد قضاوت دیگران است و بی مسئولیتی خودم.

4.میلان کوندرای عزیز!من قبلا خودم را در شوخی و بار هستی ات خوانده ام.

5.گاهی وقت ها نمی شود گفت به جهنم!چون خودت هم بسته شدی به آن چیزهایی که باید بروند به جهنم!آنوقت مجبوری در بهشت متعفن خودت بمانی!

6.حق با تو بود دوست شکست خورده ی من که برایم نگران بودی!دیگر نگران آن گلدان بزرگ کریستالی هم نباش!