یکی از تابستان های کودکی بود، به گمانم نه سالگی. تازه یاد گرفته بودم که Apple یعنی سیب و school را اسچول نمی خوانند. به طور غیراتفاقی چندتا کتاب انگلیسی انتشارات پنگوئن پیدا کرده بودم و تصمیم گرفتم که مترجم شوم. یکی از کتاب ها اتللوی شکسپیر بود. اول کتاب چند صفحه بیوگرافی نویسنده داشت. فکر کنم پدر شکسپیر کشاورز بود. کل دستاورد من از مترجمی کتاب همین بود. دستاوردها مرا وسوسه نمی کنند، نه فقط به خاطر آن که معمولا چیزی تهش نمی ماند برایم. تیترها هم. مسخره است زیاد ولی دلم می خواهد برگردم و دوباره درس بخوانم. به روش خودم.

نص عزیزم، چیزی که تو احتیاج داری پس گردنی است، نه تصمیم های شخمی برای آینده.

*: این طور آدم غریزی هستم من.

بله، آدم هايي هستيم كه به مخاطب بي توجه و به توجه اش، توجه داريم.

*: ادبيات، هنر، سياست، اجتماع، روابط!

برگ زردي هستم در ميان انبوه دوستان سبزم. دو فصل تقدم فاز دارم. همين. (اسمش توجيه هم هست)

- كودكان هم پا بر زمين مي­كوبند وقتي اسباب بازي­ شان را كسي بر مي­دارد. آن كه قذافي­ شان است. به شخصه مي­توانم درك كنم يك ديكتاتور را. -فرق ديكتاتور و كودك را هم مي­دانم- كه حمام خون راه بياندازد تا دستانش را از كوتاه نكند از قطار پلاستيكي­ اش. البته كه درك كردن، ربطي به حق دادن ندارد. (تاكيد بي­خود)

- رفتن، نسبي است. وقتي آدم­ هاي اطراف آدم، يكي يكي رفتند، آني كه مانده، انگار رفته است.

به حلقه اول دوستانم رسيده ويروسش. مسري هم هست، گفته اند بدتر از ايدز. با آغوش و بوسه و اشك هم منتقل مي­شود حتي. اگر در فرودگاه امام باشد كه سريع­تر. خلاصه آخرش مثل فيلم­ هاي زامبي طوري (:-") است. به خودمان مي­آييم و مي بينيم كه توي دست­هامان چمدان رفتن است.

 - همه سيگارها به سرفه مي­اندازندم، وقتي كه طعم چيزي نيستند.

*: در اينجا اشاره دارد به فيلمي كه جويي ِ فرندز باز مي كرد توش!

و از کوچه صدای هیچ سگ درمانده ایی نمی آید

سال هاست روی سطل های آشغال این شهر گربه ها زندگی می کنند.

انگار که هزار قرن پیش بود.